Nabıcaz be Kamil ?
Evet bu kaçınılmaz sonun geleceğini biliyordum. (ne giriş ama) İlk vizelerle karşılaşacağımı biliyorodum. Bugün açıklanmış vize tarihleri. Acayip bir heyecan ve korku aldı içimi. Nasıl çalışacağım ne yapacağım soruları beynimi tırmalıyor. Elimde hiç bir not yok. Derslerin hıncahınç dolu olmasından dolayı derslerden birşey anladığım yok. İlk vizde deneyimim çok kötü geçecek anlaşılan geçen yıl hazırlığın verdiği rahatlık vardı. İngilizce çalışıyordun belli başlı şeylerdi. Ama şimdi burda neye çalışacağım nasıl çalışacağım. Üst sınıftakilere soruyorum “halledersin son gün çalışıp” diyorlar. E bilader nasıl olacak ya. Acayip canım sıkkın. Zaten Ankara’ya geldiğimden beri hiç birşey yapmıyorum. Yurttan okula okuldan yurda. Dışarda durmakta istemiyorum birşeyler yapmak istemiyorum. Eğlenemiyorum artık. Hiç birşey yolunda değil bu aralar. Neyse asıl konumuza dönelim, vizeler.. Umarım bu üst sınıftaki elemanların dediği gibi büyütülecek birşey değillerdir yoksa bittim. Ama bakıyorum sırf ben bu durumda değilim sınıfın tamamı nerdeyse böyle. 300 kişi girdiğimizde derste kim anlayabilir ki adam akıllı. Hepimizde bir dersten kalmayız heralde. Neyse hakkımızda hayırlısı.
